Ahura

(2015 yılından bir yazı)

***

AHURA

Geçtiğimiz haftalarda bir gün, bir arkadaşımla Ahura Ritm Topluluğu ve oradaki def öğrenciliğimle ilgili konuşurken gün boyunca ara ara konuyu açıp Ahura veya Sami Hoca hakkında keyifle ve heyecanla birçok söz söylediğimi farkettik ikimiz de ve arkadaşım "Sanki aşık olduğun birinden bahseder gibi durup durup Sami Hoca'dan bahsediyorsun!" diye kıskanıyormuş gibi espri yapınca, bu espri bana o an ilham verdi ve ben de sevdiğim o arkadaşımla temel fikir ayrılığımız olan onun hiççi/umutsuz ruh hali ve düşünsel sorgulamalarına şakayla karışık eleştirili bir cevap verip: "Ama biliyor musun, sende olmayan ve Sami Hosseini'de olan bir şey var!" demiştim.

2013 yılında İran'dan Türkiye'ye belki de tek başına gelmiş, bir yandan burada Ege Üniversitesi'nde, konservatuarda öğrencilik yaparken; bir yandan da Mezopotamya Kültür Merkezi ve İzmir Müzisyenler Derneği ile beraber def kursu vermeye başlayan, bu kurstan Ahura Ritm Topluluğu'nu ortaya çıkaran, bu grubun eylemlerde, muhalif etkinliklerde, yani Sami Hosseini'nin bizzat kendi deyişiyle "Biz nerede iyi bir şey yapan insan görsek, onun yanındayız" duruşuyla büyük etkili bir enerji, daha iyi bir dünya düşleyenlerin lügatlarına taze bir yenilik ve dayanışma gücü kattığı; bu grubun kapalı alanda karşılaştığım ilk konserini stand'ımı bırakıp bırakıp, seyircilerin arasına koşup ayakta hipnotize olmuş gibi izlediğim ve benim için çok büyüleyici olan müzikal estetik yakaladığı; bu grubun bir felsefesi olan çeşitli gençlik kampları organizasyonlarında sık sık çağırılmaya başlandığı ve severek ritm atölyeleri vermeye gittiği; bu üretken insanda ve özdisipliniyle yarattığı üretken çekim noktasında bir araya gelen güzel insanların oluşturduğu bu grupta o arkadaşımda olmayan bir şey vardı elbette. Zihinlere eziyet uzunlukta cümlemle muhtemelen bir önceki paragrafımın sonunu unutturduğum için hatırlatayım: Yani umutsuzluktan değil umuttan yana olan bir şey var. Tüketkenlikten değil; üretkenliğin sihirinden yana olan bir şey.

Bakış açısının merkezine üretmek eylemini koyan ve yanlış giden bir şeyler varsa bunların değişmesinden yana, yani daha iyi bir dünya fikrinden yana olan bir insan, bu üretimleri ve duruşu kolektivitiye de yayabiliyorsa onun toprağa attığı tohumların hızla büyüyen devasa bir ağaç olmasının önüne kolay kolay kimse geçemez. Hemen örnekleyebilirim: Sami Hoca'nın, bir sonraki sezon vermeye devam ettiği kurslara katılan onlarca yeni def öğrencisinin o sezonun Mart ayında 60 kişi olarak sahneye çıkıp, 1000 kişi karşısında parça çalmasını* gösterebilirim. Böyle bir sahne deneyimi yaşayan def öğrencilerinin büyük çoğunluğu müziğe devam edecek olmasını; belki Ahura ile veya belki başka kulvarlarda, sevdiği bir alanda üretmeye ve sanata kanalize olmuş, onlarca insanı örnekleyebilirim. Bu insanların her birinin kendi hayatlarında açılmış bir müzik kulvarı, belki bazılarının da ileride başlayacak eğitmenlik serüvenini, bir yandan Ahura grubunun ana kadrosunun sürekli üretmesini, her zaman yeni öğrencilerin de kendini geliştirmesini desteklemesini, üretimlerinin yenilenmesini; sadece kadınların oluşturduğu bir Kadın Ahura (/Ahura Jin) grubunun ortaya çıkmasını, onlarca başka sanatçı ile beraber üretimleri, etkileşimleri; sürekli yeni müzisyenlerin yetişmesini örnekleyebilirim..

sevdiği bir işi samimiyetle ve özdisiplinle üreten, iyi ve doğrudan yana duran, üretimini kolektifleştiren bir tohum şu an bile kocaman bir ağaç oldu. Daha da hızla sürekli büyüyen, neredeyse en tepesine tırmanıldığında bulutların yukarısına kadar ulaştıracak büyüklükte ve rengarenk yaprakları olan dünyalar güzeli bir ağaca dönüşmeye devam etmekte. Hızla dallanmakta, sürekli meyveler vermekte.. Üretim odaklı bir aşkın sonsuzluğu veya haklı bir isyanın yayılışı gibi sihirli ama gerçek.

Bora ŞAHİNKARA
25.05.2015

*= Ahura'nın 20 Mart 2015'teki Newroz konserinde, ilk parçada o sezon def öğrenmeye başlamış olan öğrencilerle birlikte yaklaşık 60 kişilik bir def grubu olarak "Diriliş" isimli Sami Hosseini bestesi icra edildi.
Fotoğraf: Mehmet Ali Ersözlü, 20 Mart 2015